Dinosaurs World

Use Google Chrome Browser to visit The Site

سوروپاد ها

در این صفحه شماری از دایناسور های سوروپاد به شما معرفی می شوند



.کپی برداری از مطالب سایت تنها با ذکر منبع، مجاز می باشد

براکیوساروس    Brachiosaurus

شاید بتوان براکیوساروس را بزرگ ترین سوروپاد و دایناسور دوران ژوراسیک ( 156- 145 میلیون سال قبل ) دانست. این دایناسور مانند سایر سوروپاد ها گیاه خوار بوده و روزانه وقت زیادی را به تغذیه و تن پروری خود اختصاص می داده است

 براکیوساروس گردنی دراز ،سری کوچک و دمی ضخیم و مستحکم داشت. این دایناسور با طولی متجاوز از 26 متر و 16 متر ارتفاع، هیچ مانعی برای رسیدن به بالا ترین بخش های درختان و برگ های تازه و پرآب،نداشت. براکیوساروس دردهان نسبتا کوچک خود 52 دندان کوچک مدادی شکل داشت که برای چیدن برگهای سرخس ها و کاج های بسیار مناسب بود.براکیوساروس غذای خود را نمی جوید و در عوض با بلعیدن سنگ های کوچک (گاسترولیت ) ، مواد گیاهی را در سنگدان عظیم خود ، خرد و آسیاب می کرد و سپس آن را وارد معده و روده خود می نمود. دانشمندان احتمال میدهند که براکیوساروس ها در هر وعده بیش از 300 کیلوگرم علوفه مصرف میکرده اند تا انرژی کافی برای ماهیچه های عظیم خود فراهم کنند. احتمالا دستگاه گوارش این دایناسور دائما در حال هضم و دفع غذا بوده است

 

 

 لوله گوارش براکیوساروس که به ترتیب شامل:مری،سنگدان،معده،روده و مخرج می شود

 

 براکیوساروس لغتی یونانی به معنی (( سوسمار بازودار )) است.پاهای جلویی این دایناسور برخلاف همه سوروپادهای دیگر ، بلند تر از پاهای عقبی است.به همین دلیل این دایناسور را سوسمار بازودار نامیده اند.این بازوها به دایناسور این امکان را میداد تا گردن خود را بیش از پیش بالا بکشد

 سوروپاد ها برخلاف جثه بزرگشان، معمولا مغز های کوچکی داشتند.شاید یکی از دلایل این نقض ، این بود که اساسا این جانور به هوش سرشار احتیاجی نداشت! چون تقریبا تمام مراحل زندگی این جانداران شامل خوردن گیاهان و یافتن جفت و چراگاه میشد و از آنجا که دایناسور های آن دوره قادر به شکار آنها نبودند ، پس نیازی به هشیاری و عکس العمل سریع نیز نداشتند.علاوه بر این ، دانشمندان معتقد اند که یکی دیگر از عوامل کاهش اندازه مغز در سوروپاد ها و به خصوص براکیوساروس، به سیستم خون رسانی و عروق آنها بر می گردد

 رسیدن خون به قسمت های بالای گردن و سر براکیوساروس ، مستلزم پمپاژ قلبی بزرگ بود.در نتیجه فشار خون در بدن به شدت افزایش می یافت و در این صورت خون و اکسیژن به مقدار کافی به مغز می رسید.اما در چنین حالتی اگر جاندار ناچار به پایین آوردن سر می شد، خون به شدت به درون رگ های مغزی جاری شده،و باعث سکته مغزی و مرگ می شد.در صورتی که مغز کوچک نیاز به اکسیژن و سوخت و ساز زیاد نداشت و درنتیجه فشار خون می توانست در حدی متعادل باقی بماند. با این وجود محققان ، فشار خون موجود در رگ های براکیوساروس را در حدود 4 برار بیشتر از فشار خون انسان پیشبینی می کنند

 براکیوساروس برروی چهار پای بزرگ و قوی راه می رفت و در حین راه رفتن سرعت کمی داشته است.زیرا ناچار بود برای حفظ تعادل و استحکام بدن خود، همواره سه پا از چهار پا را برروی زمین قرار دهد.براکیوساروس در هر پا پنچ انگشت داشت که سه تای آنها دارای پنجه ای تقریبا بزرگی بود

 برروی سر براکیوساروس تاجی نیم دایره ای با دو سوراخ در طرفین قرار دارد که در واقع حفره بینی این دایناسور به حساب می آید

 

   تصویری از آرواره و جمجمه براکیوساروس به همراه حفره فوقانی بینی

 

آپاتوساروس    Apatosaurus

 

  آپاتوساروس از جمله بزرگترین موجوداتی است که تا به حال برروی زمین گام نهاده اند.این سوروپاد غول آسا از جلو صورت تا انتهای دم بیش از 27 متر طول داشت و در حالت عادی،حدود 4.6 متر از استخوان لگن او تا زمین ارتفاع بود.آپاتوساروس دارای گردن و دمی بلند ( دم در برخی از انواع تا 15 متر طول داشت ) و سر و مغزی کوچک بود.این دایناسور برروی چهار پای قوی و مستحکم راه می رفت و پاهای عقبی اش از پاهای جلویی بزرگتر بود

 این دایناسور در اواخر دوره ژوراسیک ( 146 - 157 میلیون سال قبل ) و هم عصر با سوروپاد های عظیم دیگری نظیر دیپلودوکاس و براکیوساروس و شکارچیان خوفناکی همچون الوساروس میزیسته است.با وجود جثه بزرگ، آپاتوساروس از ناحیه زیر گردن و گلو، در مقابل الوساروس بی دفاع بود و به همین دلیل می بایست تا حد امکان ، سر و گردن خود را از زمین دور کند و با دم قوی و شلاق مانند خود، ضربات دردناکی را به دشمن وارد آورد.به همین منظور یک آپاتوساروس بالغ ، قادر بود سر و گردن خود را تا 5.4 متر از زمین دور کند و این درحالی بود که بزرگترین الوساروس ها که درواقع بزرگترین دایناسور های شکارچی آن دوران بودند،بیش از 4.6 متر ارتفاع نداشتند و در نتیجه دسترسی به اندام های آسیب پذیر یک سوروپاد سالم وقوی،برای آنها ناممکن بود

سوراخ های مرتبط با حفره بینی آپاتوساروس، برروی سر این جانور جاسازی شده اند.هنوز کسی علت اصلی این پدیده را نمی داند ولی درگذشته اعتقاد براین بود، که آپاتوساروس ها  بیشتر وقت خود را درآب دریاچه ها و مردابها می گذرانده اند و از این بینی افقی به منظور تنفس از سطح اب استفاده می کرده است.ولی این نظیره رد شده است. زیرا از طرفی،به علت فشار زیاد آب در عمق های زیاد،امکان مکش هوا از ریه های آپاتوساروس سلب میشد و جاندار دچار خفگی می گشت.از سوی دیگر،تمامی فسیل های یافته شده از آپاتوساروس، مربوط به نواحی خشک و دشت ها است و تاکنون حتی یک مورد که گواه حضور این دایناسور در مناطق مردابی آن دوران باشد، کشف نشده است

 آپاتوساروس ، کاملا گیاهخوار بود.این دایناسور، همواره گردن خود را به طور تقریبا موازی با زمین قرار می داد و هرگز نمی توانست آن را به شکل عمودی ومستقیم به سمت بالا نگه دارد.آپاتوساروس احتمالا گردن دراز و انعطاف پذیر خود را به درون جنگل های  سرخس و کاج وارد می کرد، و در حالی که بدن بزرگ خود را بیرون از انبوه تنه ها و شاخه های درختان نگه داشته بود، به راحتی به علوفه های تازه و پرآب وسط جنگل دسترسی داشت. آپاتوساروس روزانه مقادیر بسیار زیادی علوفه را به کمک دندان های مداد مانند خود میچید و بدون جویدن می بلعید و سپس به کمک سنگ های موجود در سنگدان (گاسترولیت) غذای خود را خرد و اسیاب می کرد.دستگاه گوارش سوروپاد هایی نظیر آپاتوساروس، احتمالا در تمام طول روز در حال فعالیت بوده است

آپاتوساروس و سوروپاد های بلند دیگری نظیر براکیوساروس و ...، نیازمند ماهیچه های قلبی بزرگ و قدرتمندی بودند که بتواند فشار خون لازم جهت اکسیژن رسانی به نقاط مرتفع بدن، از قبیل مغز را فراهم کند.به مین دلیل بسیاری معتقد اند کهفشار خون این جانور غول آسا می بایست چیزی بیش از 400 میلی متر جیوه باشد.یعنی تقریبا 4 برابر فشار خون انسان! و همین  موضوع می توانست ومواردی ( که سر برای چند دقیقه پایین تر از مکان معمول قرار دارد) باعث سکتهی شدشد مغزی و مرگز آنی جانور شود.شاید علت اصلی کوچک بودن مغز،کم کردن نیاز این بخش به اکسیژن فراوان باشد.البته تا مدت ها تصور برآن بود، که اندام نسبتا گردی که در بالای استخوان لگن سوروپاد ها و نیز استگوسور ها قرار داشت،مغز دوم آنها بوده که به آنها در حرکت دادن اندام های عقبی بدن کمک می کرده است.اما واقعیت آن است که این اندام که تقریبا به اندازه ی یک گریپفروت بود، به ذخیره انرژی و آزاد کردن آن در مواقع لزوم می پرداخته است

 آپاتوساروس تخمگذار بود و به احتمال زیاد تخم های خود را در هنگام راه  رفتن برروی زمین می انداخته و اقدام به لانه سازی نمی کرده است.فسیل تخم های این دایناسور، در مسیر های مستقیم و پشت سر هم پیدا شده است که این خود گواه آن است که مادر از تخم ها محافظت نمی کرده است

 تعداد بسیار زیادی از اسکلت ها و فسیل های این جانور، در بخش های از شمال غرب آمریکا از جمله کولورادو، یوکلاهاما ، یوتا و ویومین  کشف شده است که در برخی از آنها آثار دندان های الوسارس مشاهده شده است.نخستین فسیل این دایناسور در سال 1877 توسط آتنیل مارش کشف شد و او نام ((آپاتوساروس)) به معنای سوسمار فریبنده برای این جانور در نظر گرفت .اما 2 سال بعد ، او مجددا با فسیل دیگری از این گونه برخورد نمود ولی با تصور اینکه گونه جدیدی را یافته است، آن را برونتوساروس ( به معنای سوسمار توندر ) نامید.حال آنکه هر دو این اسکلتها متعلق به یک گونه از سوروپاد ها بودند.به همین علت در گذشته این دایناسور را، برونتوساروس نیز میخواندند

 

دیپلودوکس   Diplodocus

 

 دیپلودوکس یک دایناسور گردن دراز با دمی بلند و شلاق مانند بود که از سر تا انتهای دم بیش از 27 متر طول داشت.طول گردن اش 8 متر و درازای دم او نیز به 14 متر می رسید ولی سری بسیار کوچک (به طول 90  سانتی متر ) داشت.دیپلودوکاس از جمله ی بزرگترین جانداران خشکی به شمار می رود.این دایناسور گیاهخوار مقایسه با سایر سوروپاد های سنگین و غول اسا،از ساختار سبک تری برخوردار بود و وزن بدن او از 20 تن تجاوز نمی کرد.ولی با این وجود، از استخوانبندی و ستون فقرات بسیار قوی و مقاومی برخوردار بود

  دیپلودوکس به معنی ( سوسماری با تیرک های دوگانه ) است.علت این نامگذاری وجود یک ردیف از بیرون زدگی های استخوانی اضافی است که پایین ستون مهره ها جاسازی شده است و استخوان های این ناحیه را برای حرکت و استحکام بیشتر ، تقویت می کند.این استخوان ها ( یا به عبارتی تیرک های دوگانه ) از ابتدای دم تا لگن و پس از آن از ستون فقرات پشتی تا انتهای گردن ادامه دارند . کشفیات جدیدی از فسیل های پوست و اندام های سطحی بدن دیپلودوکس آشکار کرد، که در امتداد پشت این دایناسور، یک ردیف از تیغ ها و بیرون زدگی ها قرار داشته است. این کشفیات و سایر مطالعات انجام شده برروی استخوان بندی و شیوه ی قرار گرفتن گردن و بدن،نشان می دهند که دیپلودوکس و سایر سوروپاد های دیپلودوسید نظیر آپاتوساروس، نمی توانستند گردن و سر خود را بیش از 5.4 متر از زمین بالا ببرند و در اغلب مواقع دم و گردن خود را به صورت موازی با سطح زمین نگه می داشته اند

 ویژگی استخوانی متمایز دیگری که در بسیاری از سوروپاد ها و همچنین استگوسور های بزرگ دیده می شود، وجود چند ردیف استخوان در زیر شکم است که آنها را گاسترالیا می نامند.این استخوان ها در حفاظت از اورگانهای داخلی این دایناسور نظیر ریه ها و معده نقش حیاتی داشتند.استخوان های گاسترالیا به ستون مهره ها متصل نبوده و در واقع به زیر پوست متصل و از شکم آویزان بودند

 دیپلودوکس ها در دوران گرم و خشک اواخر دوران ژوراسیک ( 145 تا 155 میلیون سال قبل ) زندگی میکردند و به همین علت در فصل های خشک سالی ناچار به مهاجرت های گروهی بودند.این دایناسور ها در گله های نسبتا بزرگی به زندگی و مهاجرت می پرداختند و جانداران اجتماعی بودند.دانشمندان بر این باورند که دیپلودوکس ها ،با حرکت دادن و لرزاندن دم شلاق مانند خود، در گله با یکدیگرارتباط برقرار کرده و یا به عبارتی با زبان اشاره با هم صحبت می کرده اند.به علاوه این سوروپاد ها صدای بم و بلندی داشتند که می توانستند از آن برای ترساندن دشمنان یا اعلام خطر بهره ببرند

  دیپلودوکس ها تخم گذار بودند.بسیاری از سوروپاد ها در هنگام حرکت و در دریف هایی مستقیم تخمگذاری می کرده اند.اما شواهد و کشفیات جدید حاکی از آن است، که برخی از دیپلودوکس ها برای تخم گذاری به مناطق جنگلی رفته و پس از کندن گودال های کم عمقی، تخم ها را یکجا در آن می ریختند.ولی در هر دو صورت،سوروپاد ها پس از تخم گذاری ، آنها را رها کرده و از تخم ها و نوزادان خود مراقبت نمی کرده اند.نوزادان پس از تولد در اعماق جنگل مخفی شده و به تغذیه و رشد می پرداختند و پس از رسیدن به سن بلوغ، از جنگل خارج شده و راهی دشت ها می شدند تا به گله ی دیپلودوکس های بزرگ بپیوندند و تحت حمایت آنها قرار بگیرند

 دیپلودوکس ها در دوران خطرناکی می زیستند.هم زمان با آنها شکارچیان خونخواری نظیر الوساروس و سراتوساروس میزیستند که می توانستند به طور گروهی ، به بزرگترین دایناسور ها حمله کنند.ولی با این وجود شکست دادن یک دیپلودوکس بالغ که همچون یک دیوار بلند 20 تنی در مقابل شما ایستاده است، به نظر ناممکن می رسد! علاوه بر این دیپلودوکس دمی طویل و قدرتمند داشت که می توانست آن را همچون شلاق سنگینی به سر و بدن دشمنان بکوبد.جالب آن است که حتی بلند ترین گوشتخواران آن دوران مثل الوساروس های بالغ،توانایی رسیدن به گردن بلند و آسیب پذیر دیپلودوکس ها را نداشتند.زیرا در حالت عادی،سر دیپلودوکس تا 5.4 متر بالا می رود.حال انکه بلند قد ترین الوسور ها، 5 متر بلندا داشتند. ولی برخی از دیرینه شناسان معتقد اند که دیپلودوکس ها از این هم ایمن تر بودند زیرا به گفته آنها، یک دیپلودوکس در صورت لزوم می توانست برروی دوپای عقبی خود بایستد و ارتفاع خود را از زمین افزایش دهد.پس بدین تریتیب یک الوساروس بالغ، حتی قادر به شکار یک دیپلودوکس نوجوان هم نبود! شاید همین دفاع و ایمنی بالا سبب شده که دیپلودوکس ها و سایر سوروپاد های دوران ژوراسیک، روند زیستی و تکاملی موفقی را طی کنند و به بزرگترین جانداران تاریخ حیات زمین تبدیل شوند

 دیپلودوکس ها کاملا گیاه خوار بودند.دیرین شناسان بر این باورند که دیپلودوکسها نیز همچون آپاتوساروس ها، از گردن بلند و افقی خود برای تغذیه از گیاهان اعماق جنگل استفاده می کرده اند.به این ترتیب که بدن بزرگ و حجیمشان را که که امکان ورود به بخش های انبوه و پر درخت نداشت، خارج از جنگل نگه می داشتند و بعد به راحتی، گردن دراز و انعطاف پذیر خود رادر میان درختان و بوته های جنگل می چرخاندند و از گیاهان تازه و آبدار تغذیه می کردند.دیپلودوکس ها در دهان خود دارای دندان های مدادی بودند.این دندان ها برای کندن برگ سرخس ها و کاج ها و گیاهان دم اسبی و خوردن خزه ها و دانه ی سرخس ها کاملا مناسب بودند.دیپلودوکس ها غذای خود را نجویده می بلعیدند و به کمک سنگ های درون سنگدان (گاسترولیز) ، الیاف گیاهی را آسیاب و خرد می نمودند

 دیپلودوکس ها برروی چهار پا راه می رفتند و در هربار قدم زدن، باید سه پای خود را هم زمان برزمین می گذاشتند تا پاها قادر به تحمل وزن بدن باشند.به همین دلیل، حرکت بسیار کندی داشتند

 بسیاری از فسیل های دیپلودوکس در کوه های راکی واقع در شرق ایالات متحده آمریکا (در کولورادو، مونتانا،یوتا و ویومین) یافت شده اند

 

آرژانتینوساروس    Argentinosaurus

 به اعتقاد بسیاری، آرژانتینوساروس، بزرگترین و سنگین ترین دایناسوری بوده که تا به حال برزمین گام نهاده است اولین نشانه هایی که از این جاندار غول آسا کشف شد، مهره های گردن بود که به طور اتفاقی توسط یک کشاورز ساده پیدا شدند و او تصور می کرد که یک تنه ی درخت سنگ شده را یافته است.البته این تصور قابل درک بود، زیرا هر یک از مهره های گردن این دایناسور، بیش از 1.5 متر طول داشتند! هنوز در مورد اندازه ای واقعی این دایناسور توافق کاملی، میان دیرین شناسان صورت نگرفته.چون استخوان های یافت شده، کامل نیستند و شامل تعدادی از استخوان های بزرگ ستون مهره ها، مهره های متصل به لگن،استخوان درشت نی پا و تعدادی دنده ی شکسته است.عده ای از دانشمندان، طول یک آرژانتینوساروس بالغ را بین 30 تا 33 متر و وزن آن را حدود 73 تن تخمین زده اند.درحالی که برخی ،آن را بسیار بزرگ تر دانسته و طول بدنش را برابر 40 متر و وزنی بیش از 100 تن (تقریبا هم وزن با 16 فیل نر آفریقایی) تخمین می زنند.ولی در هر صورت ، شواهد یافت شده حکایت از جانوری بسیار غول پیکر و احتمالا بزرگترین جاندار تاریخ حیات زمین دارند

 آرژانتینوساروس از جمله آخرین سوروپاد هایی است که در زمین تکامل یافته است و در اواسط دوران کرتاسه (بین 94 تا 96 میلیون سال قبل ) در دشت ها و جنگل های وسیع آرژانتین گام برمی داشت.آرژانتینوساروس ها زندگی گروهی داشتند و احتمالا در فصل های مشخصی، به منظور تولید مثل و یا یافتن غذا به مهاجرت های دور و نزدیکی دست می زده اند.شاید تصور کنید که دایناسوری به عظمت آرژانتینوساروس ،توسط هیچ شکارچی ای به وحشت نمی افتاد و در واقع هیچ دایناسوری نبود که بتواند برای این هیولای 100 تنی، تهدیدی ایجاد کند.اما وافعیت غیر از این است!شاید جالب باشد بدانید، همزمان با بزرگترین دایناسور جهان( یعنی آرژانتینوساروس) بزرگترین شکارچی جهان یعنی گیگانوتوساروس در سرزمین آرژانتین زندگی می کرد.یک گیگانوتوساروس بزرگ بیش از 13 متر درازا و حدود 8 تن وزن داشت.اگرچه درمقایسه با آرژانتینوساروس، وزن زیادی نداشت، ولی گیگانوتوساروس ها، به طور گروهی میزیستند و یک گله خشمگین و گرسنه ی آنها می توانستند به راحتی یک آرژانتینوساروس جوان یا ضعیف را از گروهش جدا کرده، و او را در گوشه ای از جنگل سلاخی کنند

 آرژانتیونوساروس ها تخم گذار بودند و احتمالا همانند سوروپاد های گذشته، از تخم ها و نوزادانشان مراقبت نمیکرده اند

 آرژانتینوساروس کاملا گیاهخوار بود.این دایناسور، گردنی بسیار دراز و تاحدودی افقی داشت، که به کمک آن می توانست سر و دهان کوچک خود را ، از میان شاخ و برگ درختان جنگلی عبور داده، و از سرخس ها و کاج های اعماق جنگل تغذیه کند.آرژانتینوساروس، احتمالا بسیار پرخوربوده و روزانه بیش از 4 تن علوفه می خورده است

 آرژانتینوساروس به علت جثه ی بزرگ و سنگینش، دایناسوری کند بود.این دایناسور برروی چهار پای قطور و بلند خود که هرکدام به بزرگی یک اتوبوس شهری بودند راه می رفت و هنگام حرکت کردن، باید در هر لحظه، 3 پا از چهار پایش را برزمین می گذاشت، تا بتواند تعادل پیکر عظیمش را تحمل کند

 تا به حال اسکلت ها و بقایای کمی از این دایناسور گیاهخوار یافت شده که در موزه ای واقع در ایالت جرجیا نگه داری می شوند.دانشمندان و طراحان توانسته اند با استفاده از بقایای به جای مانده و در مواردی با کمک از تصور خود، اسکلت بندی کاملی در اندازه ی واقعی از این دایناسور شگفت انگیز ساخته و در سالن موزه نصب کنند که میتوانید آن را در تصویر زیر مشاهده کنید 

  به علت کشف این دایناسور در کشور آرژانتین و طی یک اقدام کشور دوستانه، این دایناسور، آرژانتینوساروس به معنی (( سوسمار آرژانتینی )) نامگذاری شده است. به علت بقایای کم باقی  مانده از این دایناسور، تاکنون اطلاعات بسیار کمی از این هیولای آرژانتین در دست است و کوشش ها برای کسب یافته های بیشتر در جریان می باشد

 

کاماراساروس    Camarasaurus

 
 
 یکی دیگر از دایناسورهای غول پیکر اواخر دوران ژوراسیک (140 تا 150 میلیون سال قبل) کاماراساروس به معنی سوسمار حفره دار نام دارد.این سوروپاد گیاهخوار ، ببش از 23 متر طول و متجاوز از 20 تن وزن داشت. همچنین از زمین تا لگن ، 4.6 متر ارتفاع داشت.با این وجود ، کاماراساروس در مقایسه با سایر سوروپاد های هم عصر خود نظیر دیپلودوکس یا براکیوساروس ، کوچکتر بود.دم این دایناسور نیز، در مقایسه با سایر سوروپادها نسبت به اندازه ی بدن کوتاه تر است.علت نامگذاری این دایناسور، وجود حفره های متعدد در استخوان ها و ستون مهره های اوست که وزن جانور را تا حدود نسبتا زیادی کاهش میداد.پس از این لحاظ بسیار سبکتر و احتمالا چالاکتر از سایر سوروپادها بوده است.البته استخوان های تو خالی در سوروپادهای بزرگتر نظیر دیپلودوکس نیز مشاهده شده است.کاماراساروس سری کوچک و نسبتا پهن داشت و یک بینی صاف و کم انحنا در جلو صورتش واقع شده بود
 
 کاماراساروس ها زندگی گروهی داشتند و مانند ماشین های چمن زنی غول پیکر در میان جنگل ها و مرغزارهای دوران ژوراسیک چرخ می زدند و در مدت کوتاهی، یک منطقه ی آباد و پرگیاه را به یک زمین بایر و بی آب و علف تبدیل می کردند!به همین علت ناچار بودند که گهگاه به مهاجرت های دور ودرازی دست بزنند تا بتوانند به منابع غذایی جدید دست پیدا بکنن.همچنین در اواخر دوران ژوراسیک، مناطق عمده ای از زمین که شامل زیستگاههای کاماراساورس نیز میشد،با مشکل کم آبی و خشکی روبه رو بود و برای جانداران غول پیکری مانند سوروپاد ها،که برای زنده ماندن به مقادیر قابل توجه آب نیاز دارند،یافتن منابع آبی مناسب از اهمیت ویژه ای برخوردار بود و گاه سوروپاد های تشنه برای دستیابی به آب، ناچار به طی مسافت های طولانی بودند.در همین زمان بود که گله های گرسنه ی گوشتخواران خوفناک آن دوران همچون الوساروس های بزرگ و سراتوساروسهای ترسناک، رد سوروپاد های مهاجر و خسته را دنبال  کرده و در لحظه ی مناسب به آنها یورش می بردند.البته مغلوب کردن یک کاماراساروس بالغ، حتی با وجود یک گله الوساروس نیز، کاری بس دشوار بود. اگرچه کاماراساروس ها در ظاهر بی سلاح به نظر  می رسند و در مقایسه با آنکیلوساروس های زرهی یا سراتوپسهای شاخدار،فاقد ابزار دفاعی خاصی هستند.ولی آنچه که به یک کاماراساروس بالغ در مبارزه با شکارچیان برتری می دهد، ماهیچه های قوی و بزرگ و پاهای سنگین و دم ضخیم اوست.تنها یک ضربه محکم از از آن دم سنگین و یا یک تنه ی محکم از کاماراساروس، می توانست تک تک دنده ها یا استخوان های دست و پای الوساروس را خرد کند.به علاوه با وجود جثه ی حجیم و قامت بلند کاماراساروس، دستیابی به نقاط حیاتی آن مثل سر و گردن، بسیار سخت می نمود.به همین علت، احتمالا شکارچیان بیشتر افراد جوانتر و ضعیف و بیمار گروه سوروپادها را، هدف شکار خود قرار می دادند. البته کاماراساروس از هوش چندانی بهره مند نبود و در اکثر موارد براساس غریزه ی خود عکس العمل نشان می داد
 کاماراساروس ها همچون سایر سوروپاد ها تخم گذار بودند و پس از اینکه تخم ها را در میان جنگل یا داخل گودال می گذاشتند، آن محل را ترک کرده و از تخم ها و نوزادان مراقبتی به عمل نمی آوردند.نوزادان پس از رسیدن به سنین نوجوانی، مناطق انبوه جنگل را ترک گفته به گله ی کاماراساروس های بالغ می پیوستند.کاماراساروسها احتمالا از اصوات مختلف برای ایجاد
 
 کاماراساروس ها کاملا گیاهخوار بودند از برگ گیاهان سرخس ها و کاج های بلند تغذیه می نمودند.کاماراساروس در دهان خود چندین دندان کفگیر مانند داشت که به کمک آنها برگ های گیاهان را می چید و بدون جویدن فرومیبرد
 و با استفاده از سنگهای معده ( گاسترولیز )که قبلا بلعیده بود، الیاف گیاهی را خرد و آسیاب می نمود.این گیاهخوار غول پیکر، احتمالا در هر وعده بیش از 300 کیلوگرم، علوفه می خورده است
 
 کاماراساروس ها و به ویژه افراد بزرگ و بالغ، خیلی ارام راه می رفتند و در عموم حرکاتشان کند بودند.ولی درمقایسه با سایر سوروپاد های هم اندازه شان، احتمالا کاماراساروس ها چالاک ترین بودند
 
 فسیل های متعدد و دسته جمعی از کاماراساروس ها یافت شده، که نشان دهنده ی حضور افراد جوان تر در کنار دایناسور های بالغ گروه است که بیانگر زندگی اجتماعی گسترده ی این دایناسورهای بزرگ می باشد.بقایای کاماراساروس در آمریکای شمالی (ایالت های کولورادو،یوتا، نیو مکزیکو و وایومین ) کشف شده است
 
 

Recent Photos

Google Translate

RealTime Clock ( Dark Blue, shows minutes )

dinosaur , dinosaurs , tyrannosaurus , tyrannosaurus , t-rex , spinosaurus , velociraptor , stegosaurus , brachiosaurus , carnivores dinosaurs , dinosaurs photo , dino , allosaurus , allosaurus , giganotosaurus , triceratops

دایناسور ، دایناسور ، دایناسور ها ، دایناسورها ، عکس دایناسور ، تی رکس ، تی رکس ، تیرانوساروس ، تیرانوساروس ، تیرانوزوروس ، اسپینوساورس ، تی رکس ، ولاسیرپتر ، ولوسیراپتور ، استگوساروس ، دیپلودوکس ، استگوساروس ، دیپلودوکوس ، براکیوساروس ، گیگانوتوساروس ، تریسراتاپس ، الوساروس ، آلوساروس ، الوساروس ، دایناسور گوشتخوار ، دایناسور گیاهخوار ، دایناسور